تبليغاتX
جزیره مجنون

چراغ چشم تو ...

                                 تو کیستی ، که اینگونه، بی تو بی تابم ؟

                              شب از خیال هجوم خیالت نمی برد خوابم.

 

                    تو چیستی ، که من از موج هر تبسم تو

                         بسان قایق سرگشته ، روی گردابم !

 

تو در کدام سحر ، بر کدام اسب سپید ؟

تو را کدام خدا ؟

تو از کدام جهان ؟

تو در کدام کرانه ، تو از کدام صدف ؟

تو در کدام چمن ، همره کدام نسیم ؟

تو از کدام سبو؟

 

                            من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه !

                     چه کرد با دل من آن نگاه شیرین ، آه !

                      مدام پیش نگاهی ، مدام پیش نگاه !

 

کدام نشاه دویده است از تو در تن من ؟

که ذره های وجودم تو را که می بینند ،

به رقص می آیند ،

سرود می خوانند !

 

                        چه آرزوی محالی است زیستن با تو

                           مرا همین بگذارند یک سخن با تو :

                         به من بگو که مرا از دهان شیر بگیر !

                         به من بگو که برو در دهان شیر بمیر !

                                بگو برو جگر کوه قاف را بشکاف !

                              ستاره ها را از آسمان بیار به زیر ؟

 

ترا به هر چه گویی ، به دوستی سوگند

هر آنچه خواهی از من بخواه ، صبر مخواه .

 

                      که صبر ، راه درازی به مرگ پیوسته است !

                                 تو آرزوی بلندی و ، دست من کوتاه

                      تو دور دست امیدی و پای من خسته ست .

 

همه وجود تو مهر است و جان من محروم

چراغ چشم تو سبز است و راه من بسته است

                                                                   فریدون مشیری

خدایا به من آرامش ده تا بپذیرم آنچه را که می توانم تغییر دهم

دلیری ده تا تغییر دهم آنچه را که نمی توانم تغییر دهم

بینش ده تا تفاوت این دو را بدانم

مرا فهم ده تا متوقع نباشم

دنیا و مردم آن مطابق میل من رفتار کنند .

                                                                  جبران خلیل جبران

این یکی برای خودم بود ...

+ نوشته شده در  سه شنبه 30 مهر1387ساعت 22:19  توسط حسن خداوردی  | 

غمی غمناک

 

شب سردی است ،و من افسرده

راه دوری است ، و پائی خسته 

تيرگی هست و چراغی مرده .

                     می کنم، تنها ، از جاده عبور :

                                 دور ماندند زمن آدم ها

                               سایه از سر دیوار گذشت

                                   غمی افزود مرا برغمها

                                                            فکر تاریکی و این ویرانی

                                                             بی خبر آمد تا با دل من

                                                            قصه ها ساز کند پنهانی

                          نیست رنگی که بگوید با من

                        اندکی صبر سحر نزدیک است

                         هر دم این بانگ بر آرم از دل :

                    وای ، این شب چقدر تاریک است !

خنده ای کو که به دل انگیزم ؟

قطره ای کو که به دریا ریزم ؟

صخره ای کو که بدان آویزم ؟

                              مثل این است که شب نمناک است

                                   دیگران را هم غم هست به دل

                              غم من ، لیک ، غمی غمناک است

 

                                               سهراب سپهری

 

+ نوشته شده در  دوشنبه 29 مهر1387ساعت 23:11  توسط حسن خداوردی  |